Jan Manescoo verduidelijkt de diepere betekenis van zijn kunstwerken

Ze kunnen worden onderverdeeld in twee categorieën. 'In zijn 'Formele kunst' richt hij zich op de esthetische kwaliteiten van het kunstwerk, zoals kleur, vorm, textuur en compositie. Bij de 'Inhoudelijke kunst' gaat het om de betekenis van het kunstwerk, zoals de boodschap die het overbrengt of de gevoelens die het oproept. 

In het Copyart concept combineert Jan Manescoo de twee. Hij laat in woord en beeld zien hoe hij de werkelijkheid creëert via zijn levensfilosofie, gevoelens en ervaringen in een beeldgedicht. Voor de kijker is het niet meteen duidelijk, maar als hij wat verder kijkt dan wat de vormgeving van het beeld weergeeft, zal hij er ook de overtuiging en andere interesses van de kunstenaar in ontdekken. Het beeldgedicht zegt meer dan zijn gevoelens over wat schoonheid voor hem aanduidt Het geeft ook de ethische waarden weer van het mens-zijn: zijn verwachtingen, vreugde en onbehagen, leed en angst, zijn lichamelijke beperkingen en psychische onwetendheid. Hij zet de kijker aan om na te denken over wat hij ziet en voel in het kunstwerker. Er over te praten met degenen die het enerzijds spannend uitdagend en anderzijds zinloos, verwarrend en onduidelijk vinden. In dat gesprek dringt hij zijn persoonlijke mening nooit op. Hij vraagt ​​hen eenvoudigweg of ze zich kunnen terugvinden in zijn atypische kunststijl en visie over hoe hij het mens-zijn en de werkelijheid duidt en vormgeeft.



Op mijn berg bevlekt een voetspoor de top

Het einde nadert 

De horizon versmelt er hemel en aarde

Over het donzig wolkendek - maagdelijk schoon en ongrijpbaar

draagt het licht mijn laatste krachten weg

Uitgeput heb ik mijn berg beklommen - mezelf overwonnen - ik hap gulzig naar lucht en roep angstig uit volle borst 

 Waarom voel ik me hier zo nietig klein - zwak en onmachtig

Met mijn laatste kracht verhef ik mijzelf - zeg vaarwel aan mijn stoffelijkheid en overschrijdt de grens van het onbekende

Ik reik de zon de hand - schenk mij aan de bron -voldaan en tevreden dat het licht mij in zich opneemt 



 

 

Prof. dr. Rik Van Aerschot was van 1 januari 1990 tot eind 2002 de drijvende kracht achter de Raad van Bestuur van de Vrije Universiteit Bussel. Naast zijn academische verplichtingen, heeft hij ook een belangrijke rol gespeeld bij AIB-Vinçotte als gedelegeerd bestuurder. Bovendien heeft hij zijn expertise ingezet in verschillende functies, waaronder bij de Nationale Bank van België en het Vlaams Economisch Verbond

Rik van Aerschot zegt in zijn voorwoord van het kunstboek ‘Copyart een concept van het verbeeldend denken’. 'Communicatie is leven, want zonder communicatie staan ​​we alleen tegenover de overweldigende kracht van de natuur. Dit concept, ontwikkeld door Jan Manescoo zelf, is een samensmelting van beeldende kunst, poëzie en proza, waarmee hij de complexiteit van de menselijke ervaring en de relatie tussen de macrokosmos en de microkosmos onderzoekt. Zijn werk is een persoonlijke weerspiegeling van de werkelijkheid en het leven, die de grenzen van het dagelijkse leven overschrijdt en de kijker uitnodigt om deel te nemen aan de aard het menselijk bestaan. Manescoo's kunst is niet alleen een visuele ervaring, maar ook een filosofische zoektocht naar betekenis, waarbij de rol van technologie in de hedendaagse kunst en de menselijke natuur wordt onderzocht. Hij benadrukt de noodzaak van de menselijke interactie, reflectie en creativiteit om de existentiële angst van het bestaan te overwinnen. Met Copyart biedt hij een instrument aan dat hem helpt bij het bouwen van de kathedraal van de ‘Humanitas’, de kathedraal van het mens-zijn. Het is zijn versie van tijd en ruimte, zijn manier om de betekenis van de cyclus tussen leven en dood van het begin tot eind te begrijpen, of is er geen einde. In zijn expressie belichaamt hij de modernste uitvinding van de menselijke geest: het vermogen om zijn benadering van het menselijk avontuur razendsnel en zonder ruimtelijke grenzen uit te drukken, te reproduceren en te verspreiden... 'Copyart' of het kopiêren het leven en van alles wat bestaat. Maar hij wijst ook op een dreigend gevaar. Is de natuur wel technisch en wetenschappelijk bedwingbaar? De mens denkt dat hij de meester van de natuur is geworden, totdat hij het tegenovergestelde in zijn existentiële angst ervaart. Een angst die hij probeert te onderdrukken door middel van communicatie, reflectie en verbondenheid met de andere mensen.